Archief
Tentoonstelling Re-ACT 27 september 2008
Centrum Kunstlicht in de Kunst presenteert van 27 september 2008 tot en met 25 januari 2009 re-ACT, met interactieve kunstwerken met licht. De tentoonstelling bevat 8 objecten en ruimtelijke installaties die op verschillende manieren reageren op de bezoeker. Ontdek zelf wat er gebeurt wanneer je het kunstwerk aanraakt, hoe het reageert als je in de buurt komt of hoe je er zelf onderdeel van kunt worden.
In november 2007 schreef Centrum Kunstlicht in de Kunst voor de tweede maal een prijsvraag uit voor beeldend kunstenaars. Kunstenaars werd gevraagd een voorstel in te dienen voor een kunstwerk waarin gebruik werd gemaakt van interactiviteit in combinatie met licht.
Op de prijsvraag reageerden 86 kunstenaars, afkomstig uit binnen- en buitenland. Uit deze inzendingen heeft een jury negen voorstellen geselecteerd, die door de betreffende kunstenaars worden uitgevoerd. Het resultaat is te zien in re-ACT.
Deelnemende kunstenaars zijn Paul Baartmans uit Amsterdam, Blendid (collectief van David Kousemaker en Tim Olden) uit Amsterdam, Margarethe Broers uit Amersfoort, Stefan Gross en Stella Boess uit Rotterdam, Carmin Karasic en Rolf van Gelder uit Eindhoven, Ernesto Klar uit Brooklyn (USA), Matthijs Muller uit Amsterdam en Rik van Schendel uit Nijmegen.
Stefan Gross en Stella Boess zijn met hun gezamenlijke kunstwerk Love Hate Punch (2008) zaterdag 27 september jongstleden uitgeroepen tot de winnaars van de Frits Philips Lichtkunstprijsvraag 2008. De prijsvraag werd eind vorig jaar uitgeschreven en had als thema ‘interactiviteit in combinatie met licht'.
De bekendmaking vond plaats tijdens de opening van de tentoonstelling Re-ACT, Interactive Light Art, in Centrum Kunstlicht in de Kunst. Het winnende duo gaat met € 5000,- en een wisseltrofee naar huis.
Love Hate Punch is een boksbal, waartegen de bezoeker flink tekeer moet gaan om meer inzicht te krijgen in de aard van het kunstwerk. De jury: "Het werk is technisch zeer geslaagd en geeft een prachtig effect in licht. Wanneer je er op afloopt, is het een mysterieus, kaal, stoer object. Als je erop slaat, zie je direct resultaat, maar voor de aanhouder is er een verrassende bonus. Het werk is enerzijds sterk in z'n eenvoud, maar vraagt tegelijkertijd om een maximale lichamelijke inspanning van de bezoeker. Love Hate Punch is daarmee de verlichamelijking van interactiviteit."
Blendid, Swarm, 2008 Blendid, een collectief van David Kousemaker en Tim Olden, heeft een wolk van lichtgevende bolletjes gemaakt. Elk bolletje, oftewel wixel, kan alle kleuren van de regenboog aannemen. Samen doen de wixels denken aan bijvoorbeeld vogels die zich in een zwerm als één groot organisme gedragen. Wanneer je onder de zwerm doorloopt reageren de vogels op jou zoals op bijvoorbeeld een roofvogel. De bolletjes lichten op in een palet van bij elkaar passende kleuren en volgen je beweging. Wanneer je stilstaat, blijft de zwerm boven je hoofd cirkelen. Als je lang stil blijft staan, of als er niemand onder het werk doorloopt, wordt er geen beweging gedetecteerd en valt de installatie in de ruststand. De zwerm beweegt zich nu vrij door de ruimte. Wanneer er opnieuw beweging wordt waargenomen verandert het kleurpalet. Het aantal mogelijke kleurcombinaties is haast oneindig.
Het voorbereidende werk aan deze installatie is enorm geweest. Het werk bevat 500 bolletjes. De plaats van elk bolletje was van tevoren exact bepaald. Op de zwarte plaat is een keurig netwerk van snoeren aangebracht, om elk bolletje afzonderlijk van stroom en data te kunnen voorzien.
Voor filmpje over Swarm van Blendid klik op link.
Carmin Karasic en Rolf van Gelder, Humann, 2008 Dit werk doet denken aan een caleidoscoop. Een cirkelvormig scherm is verdeeld in taartpunten die samen een wonderlijk en steeds veranderend patroon opleveren. Het aantal taartpunten wisselt, dit verloopt automatisch en is niet te beïnvloeden.De beelden die je ziet zijn samengesteld uit foto’s van over de hele wereld en verwijzen naar misstanden, vervuiling en uitbuiting. Te zien zijn vluchtelingen, kinderen die kinderarbeid verrichten, het logo van MacDonalds, schoenen van Nike, bonbons (verwijzing naar slechte omstandigheden op cacaoplantages), een vuilstortplaats en (bloed)diamanten.Behalve deze foto’s wordt ook je eigen beeltenis deel van het caleidoscopische beeld. In de wand is een webcam aangebracht die op het publiek is gericht. Het resultaat is dat jij in het kunstwerk wordt opgenomen tussen andere wereldburgers, als getuige of wellicht zelfs medeverantwoordelijke.Onderaan de wand is een rechthoekig gat te zien, waarachter een sensor staat. Deze registreert beweging voor de wand. Wanneer je naar links loopt, draait het caleidoscopische beeld (schoksgewijs) naar links, als je naar rechts beweegt draait het naar rechts. Kom je dichterbij, dan zoomt het beeld in, neem je meer afstand dan zoomt het uit.De blauwe wand tegenover het kunstwerk dient als ‘blue screen’. Uit het beeld van de webcam wordt het lichte blauw gefilterd, waardoor alleen jij als bezoeker deel wordt van het kunstwerk, en niet het hele beeld dat wordt opgenomen.
Margarethe Broers, Touched by Color, 2008 Touched by Color is opgebouwd uit een stalen frame waarop kleurige lampen zijn aangebracht als bloemen op steeltjes of tentakels. Het geheel heeft een bijzonder sprookjesachtige uitstraling. Wanneer je dichterbij komt, heeft dit effect op de kleuren van de lampen. In de ruststand van het werk is er alleen blauw licht te zien. Als je op de voorzijde van de stoel afloopt, wordt er ook rood licht zichtbaar. Als je gaat zitten begint het rode licht bovenaan de rugleuning snel te knipperen, als een kroon op je hoofd. De afstand tussen jou en de stoel wordt bepaald door een sensor die aan de voorkant van de zitting is aangebracht.
Rik van Schendel, Biomechano Castanea Phosphoreum, 2008
Op de wand is een schildering van een gestileerde boom te zien. Vanuit de wortels van de boom lopen draden in strakke, witte lijnen naar bollen die doen denken aan kastanjebolsters. Ze zijn gemaakt door rubber in een mal te gieten, en hieraan een kant-en-klare plafonnière te bevestigen. In de lamp zitten een aantal blauwe en witte led’sDe boom en de bolsters doen maar ten dele natuurlijk aan. Door de rechte lijnen heeft deze boom iets kunstmatigs, alsof het een hybride vorm tussen een levend organisme en een computer betreft. Wanneer je in de buurt komt van de bollen lichten deze blauw op. De detectie van de bezoekers gebeurt door middel van infraroodsensoren die bovenaan de wand en aan de buizen van het plafond zijn bevestigd.
Matthijs Muller, Wall of Fame, 2008 Voor je deze ruimte binnengaat kom je een spiegel tegen waarin je even geconfronteerd wordt met jezelf. Vervolgens open je het gordijn en stap je over de rode loper de ruimte binnen. Op een halfronde wand zijn 128 flitsers van wegwerpcamera’s aangebracht. Bewegingsmelders zorgen ervoor dat tijdens de gang door de ruimte steeds een deel van de flitsers afgaat. Deze zijn onaangenaam fel en doen denken aan een groep ‘paparazzi’, of bijvoorbeeld mensen in een stadion die vlak na elkaar een foto maken.De flitsers zijn aangesloten op voedingen, zodat ze steeds weer kunnen worden opgeladen. Als ze geladen zijn brandt of knippert een oranje of rood lampje. Als je binnenkomt doet dit wat mysterieus en dreigend aan.Af en toe gaan er boven de rode loper drie TL-buizen aan. Wanneer deze branden gaan de flitsers even niet af. Je kunt nu in alle rust de installatie bekijken en een indruk van de ruimte krijgen. Ook kun je kijken hoe de flitsers in transparante kunststof doosjes op de wand zijn aangebracht. Wanneer de buizen uitgaan, beginnen de flitsers weer te flitsen. Het aan- en uitgaan van de TL-buizen verloopt toevallig, maar duurt maximaal 8 minuten.Voor de ingang hangt een waarschuwing voor mensen die niet tegen felle lichtflitsen kunnen, zoals epileptici.
Ernesto Klar, Convergenze parallele, 2006 In een donkere ruimte staat een sokkel met daarop gedroogde aarde, een lamp, ventilator en een camera. Door de ventilator, maar ook door de beweging van de bezoekers in de ruimte, dwarrelen de stofdeeltjes op uit het bakje. Ze worden verlicht door de lamp waardoor ze als lichtpuntjes te zien zijn. Een camera neemt de stofdeeltjes op en geeft het signaal door aan een computer, die het omzet in geprojecteerd beeld en geluid. Met behulp van kleine deeltjes heeft Ernesto Klar beeld en geluid gecreëerd dat doet denken aan zowel de macrokosmos als de microkosmos. Bezoekers mogen het zand oppakken en blazen in het schijnsel van de lamp. Het is niet de bedoeling dat de ‘armen’ met apparatuur worden aangeraakt: deze zijn nauwkeurig afgesteld om het juiste effect te bereiken.
Paul Baartmans, Red Room, 2008 Red Room bestaat uit een zeshoekige constructie waarvan vijf wanden zijn verlicht. Deze wanden kunnen blauw, maar ook rood verkleuren. De binnenzijde van de ruimte is strak ingericht en vrij steriel van aard, de buitenzijde van de constructie is bewust wat ruw en onafgewerkt gelaten. In het midden van de ruimte staat een sokkel met vijf hartslagsensoren. De pijltjes geven aan waar je je vinger in de sensor kunt steken. Als de hartslagsensoren niet gebruikt worden, zijn de wanden egaal blauw. Zogauw iemand zijn vinger in een van de sensoren steekt, wordt er op de wand achter hem/haar rood licht zichtbaar. Dit rode licht pulseert vanuit de onderwand en slaat steeds verder naar boven uit. Wanneer de rode ‘hartslag’ het plafond heeft bereikt, begint er in het plafond rood licht op te gloeien. Dit licht verspreidt zich langzaam naar het midden van de ruimte. Zogauw je je hand terugtrekt, stopt het pulserende rode licht en zijn de wanden weer egaal blauw. Het rode licht in het plafond blijft echter nog even ‘nagloeien’. Het kan dus zijn dat als je de ruimte binnenkomt je nog wat effect ziet van de bezoekers die voor jou in de installatie zijn geweest. Achter de wanden is neon gebruikt in twee verschillende kleuren, in het plafond zijn TL-buizen verwerkt. De hoeveelheid elektronica en bedrading in deze installatie is enorm, maar keurig weggewerkt in de constructie.
